Aşktı bunun adı ve karanlıktı.
Gözlerinin parlaklığını kaybettiğim noktadaydı başlangıç. Durduramadım. Gidişini engelleyemediğim bir hatıraya bakar gibiydi arkandan bakışım. Bağıramadım. Çığlıklar içimdeydi oysaki ama duyuramadım. Hatıralarımda resim kareleri vardı. Aynalara yansıttım onları sensiz. Gülümsedim ağlarken. İnanamadım.
Önce bir yalanla avuttum kendimi. Sen varmışçasına yaşadım bir süre. Daha kolaydı ve beni avutuyordu. Şarkılarda seni, aynalarda seni, rüyalarda seni yaşattım hep. Besledim, besledim... Avundum zannettiğim
şey, beslediğim şey aslında acımmış. Göremedim. Kimse de bilemedi üstelik. İyi oynadım. Ama bittim...
Şimdi yeni bir süreç başlıyor işte hayatımda. Sensiz almaya başladığım nefeslerimi tekrar içime doldurmaya başladığımı hissediyorum. Saflığı seçtim. Bir yalanla acımı beslemektense beni ben yapan acılarımı, sevinçlerimi beslemeyi seçtim. Yine acıyor.. Ama geçer, geçecek elbet. Ama sözüm söz, seni kendimde öldürmeden bir hikaye yazmaya başlamayacağım.
Sen yoluna devam et, ama inanıyorum o yolda bir gün yine karşına çıkacağım ve duyduğum hikayeler beni yine üzecek. Çünkü sen mutlu olamayacağın sahte bir hayatı yaşıyor olacaksın. Farkında olur musun bilemem ama ölümün ensene geldiği o an yani son nefesinde anlayacaksın...
Yıl 2013 : YANILMADIM!!! Sanırım bu tek kelime şu anki durumu özetlemek için yeterli...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder